راز دل پســـــر تنــــها

عشق زیباست

ashkanlove — Mon, 05 Oct 2009 17:40:18 GMT

هیچ کس مثل تو احساس مرا درک نکرد

ونفهمید که عشق

مثل الماس تراشیده پُر از ابعاد است

تو فقط دانستی

چونکه نایاب ترین الماسی

دوستت میدارم

ای که احساس مرا می‌فهمی

ای که میدانی عشق

مثل یک مثنوی شورانگیز

پر زِ ابیات قشنگیست

که هریک از آن

معنی ناب ولطیفی دارد

عشق آن تابلو زیباست

که در آن پیداست

گذر سخت زمان دوری

گذر ساعت وصل

به یکی چشم زدن

روح مشتاق وستایشگر دوست

لب خندان و رضامند نگار

ناز معشوق ونیاز عاشق

بارش گریه شوق

سرخی شرم حضور

پیچش موی بلند

دور انگشت نوازشگر یار

سلام بر ماه رمضان و رمضانیان

ashkanlove — Tue, 25 Aug 2009 06:31:20 GMT

سلام بر ماه رمضان و رمضانیان

و تقدیم به جرعه نوشان سبوی رمضان

امشب دری به خلوت میخانه بازکن                              بیدل به سوی قبله مستی نماز کن

بنشین شبی به میکده با بیدلان مست                           از زاهدان رنگ وریا احتراز کن

بوی خمار می شنوم از نیاز تو                                   خود را به بوی می زجهان بی نیاز کن

فصل تلاوت صحف مستی است و عشق                     یک سوره می بخوان وسپس در فراز کن

مستی طلب به لیله قدری که امشب است                      بنشین به کوی میکده راز ونیاز کن

لب بسته ای به روزه  اگر    این زمان بیا                یک جرعه می بنوش وبه می روزه باز کن

گر همچو عارفان تو خمار ولایتی                             دستی به سوی ساقی کوثر دراز کن

خواهی اگربه کوی اجابت شوی مقیم                            امشب دری به خلوت میخانه بازکن

چرا عاشق نباشم

ashkanlove — Sun, 02 Aug 2009 16:18:11 GMT

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم هستی ام

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد

* پس چرا ، پس چرا عاشق نباشم *

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که می دانم اجل ناخوانده و بی دادگر

سر زده می آید و راه فراری نیست نیست

* پس چرا ، پس چرا عاشق نباشم *

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد

* پس چرا ، پس چرا عاشق نباشم *

یاد و خاطره زن عموی عزیزم روحش شاد و یادش گرامی

ashkanlove — Wed, 06 May 2009 19:10:18 GMT

با سلامی دیگر، به همه آنهایی، که تو را می خوانند

با تو خواهم گفت بر من چه گذشته است رفیق

که دگر فرصت دیدار شما، نیست مرا

نوبت من چو رسید، رخصت یک دم دیگر، چو نبود

مهربانی آمد، دفتر بودن در بین شما را آورد

نام من را خط زد و به من گفت که باید بروم

من به او میگفتم، کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

او به آرامی گفت: فرصتی نیست دگر

و به لبخندی گفت: وقت تمام است، ورق ها بالا

هر چه در کاغذ این عمر نوشتی، تو، بس است

وقت تمام است عزیز، برگه ات را تو بده

منتظر باش که تا خوانده شود، نمره ات را تو بگیر

من به او میگفتم: مادرم را تو ببین، نگران است هنوز

تاب دوری مرا، او ندارد هرگز

خواهرم، نام مرا میگوید، پدرم اشک به چشمش دارد

نیمی از شربت دیروز، درون شیشه ست

شاید آن شربت فردا و یا قرص جدید

معجزاتی بکند، حال من خوب شود

بگذریم از همه اینها ،راستی یادم رفت

کارهایی دارم، ناتمامند هنوز

من گمان میکردم،

نوبت من به چنین سرعت و زودی نرسد

من حلالیت بسیار، که باید طلبم

من گمان میکردم، مثل هر دفعه قبل

باز برمیخیزم، من از این بستر بیماری و تب

راستی یادم رفت، من حسابی دارم، که نپرداخته ام

قهرهایی بوده ست،که مرا فرصت آشتی نشده ست

می توانی بروی؟ چند صباحی دیگر، فرصتی را بدهی؟

او به آرامی میگفت: این دگر ممکن نیست

و اگر هم بشود، وعده بعدی دیدار تو باز

بار تو سنگینتر و حسابی بسیار،که نپرداخته ای

دم در منتظرم، زودتر راه بیفت

روح مهمان تنم، چمدانش برداشت

گونه کالبدم را بوسید

پیکر سردم، بر جای گذاشت

رفت تا روز حساب، نمره اش را بدهند

چشم من خیره به دیوار، بماند

دست من از لبه تخت، به پایین افتاد

قلبم آرام گرفت، نفسی رفت و دگر باز نیامد هرگز

دکتری هم آمد، با چراغی که به چشمم انداخت

گوشی سرد که بر سینه فشرد و سکوتی که شنید

خبر رفتن من را، به عزیزانم داد

وه چه غوغایی شد، یک نفر جیغ کشید

خواهرم پنجره را بست، که سردم نشود

یک نفر گفت: خبر باید داد که فلانی هم رفت

مادرم گوشه تخت زانو زد، سر من را به بغل سخت فشرد

چشم هایم را بست،گفت ای طفلک مادر اکنون، میتوانی که بخوابی آرام

یاد آن بچگی ام افتادم،که مرا میخواباند

باز خواباند مرا،گر چه بی لالایی

پدرم دست مرا سخت فشرد، وخداحافظی تلخی کرد

خواهرم اشک به چشم، ساک من را بست

رادیویی کوچک، و لباسی که خودش هدیه نمود

شیشه قرص و دوا، و به تردیدی، انگشتری ام را نستاند

جانمازم بوسید، گوشه ساک نهاد

و برادر آمد، کاش یک ساعت قبل آمده بود

قبل از آنکه مادر، چشمهایم را بست

او صدایم میکرد، که چرا خوابیده ام، اندکی برخیزم،

تا که جبران کند او

اشک بر روی پتو میبارید

گل مهری دیگر، به چنین بارش ابر،

فرصت رویش بر سینه ندارد، افسوس

یک نفر آمد او را برداشت و به او گفت تحمل باید

راستی هم که برادر خوب است

من که مدتها بود گرمی دست برادر را،

احساس نمی کردم هیچ

باورم شد که مرا میخواند و دلش سخت مرا می خواند

یک نفر تسلیتی داد و، مرا برد که برد

صبح فردا همگی جمع شدند، با لباسانی سیاه و نگاهانی

سرخ پیکرم را بردند و سپردند به خاک

خاک این موهبت خالق پاک

چه رفیقان عزیزی که بدین راه دراز

بر شکوه سفر آخرتم، افزودند

اشک در چشم، کبابی خوردند

قبل نوشیدن چای، همه از خوبی من میگفتند

ذکر اوصاف مرا، که خودم هیچ نمی دانستم

نگران بودم من، که برادر به غذا میل نداشت

دست بر سینه دم در استاد و غذا هیچ نخورد

راستی هم که برادر خوب است

گر چه دیر است، ولی فهمیدم

که عزیز است برادر، اگر از دست برود

و سفرباید کرد، تا بدانی که تو را میخواهند

دست تان درد نکند، ختم خوبی که به جا آوردید

اجرتان پیش خدا

عکس اعلامیه هم عالی بود، کجی روبان هم، ایده نابی بود

متن خوبی که حکایت می کرد

که من خوب عزیز

ناگهانی رفتم و چه ناکام و نجیب

دعوت از اهل دلان، که بیایند بدان مجلس سوگ

روح من شاد کنند و تسلی دل اهل حرم

ذکر چند نام در آن برگه پر سوز و گداز

که بدانند همه، ما چه فامیل عظیمی داریم

رخصتی داد حبیب، که بیایم آنجا

آمدم مجلس ترحیم خودم، همه را میدیدم

همه آنهایی، که در ایام حیات، من نمی دیدمشان

همه آنهایی که نمی دانستم،

عشق من در دلشان ناپیداست

واعظ ا ز من می گفت، حس کمیابی بود

از نجابت هایم، از همه خوبیهام

و به خانم ها گفت: اندکی آهسته

تا که مجلس بشود سنگین تر

سینه اش صاف نمود و به آواز بخواند:

" مرغ باغ ملکوتم نی ام از عالم خاک

چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم"

راستی این همه اقوام و رفیق

من خجل از همه شان

من که یک عمر گمان میکردم تنهایم و نمی دانستم

من به اندازه یک مجلس ختم، دوستانی دارم

همه شان آمده اند، چه عزادار و غمین

من نشستم به کنار همه شان

وه چه حالی بودم، همه از خوبی من میگفتند

حسرت رفتن ناهنگامم، خاطراتی از من،

که پس از رفتن من ساخته اند

از رفاقت هایم، از صمیمیت دوران حیات

روح منم غلغلکش می آمد

گر چه این مرگ مرا برد ولی، گوییا مرگ مرا،

یاد این جمله رفیقان آورد

یک نفر گفت چه انسان شریفی بودم

دیگری گفت فلک گلچین است، خواست شعری خواند،

که نیامد یادش

حسرت و چای به یک لحظه، فرو برد رفیق

دو نفر هم گفتند: این اواخر دیدند، که هوای دل من، جور

دیگر بودست

اندکی عرفانی و کمی روحانی

و بشارت دادم که سفر نزدیک است

شانس آوردم من، مجلس ختم من است

روح را خاصیت خنده، نبود

یک نفر هم میگفت: من و او، وه چه صمیمی بودیم

هفته قبل به او، راز دلم را گفتم

و عجیب است مرا، او سه سال است که با من قهر است

یک نفر ظرف گلابی آورد، و کتاب قرآن

که بخوانند کتاب و ثوابش برسانند به من

گر چه برداشت رفیق، لای آن باز نکرد

و ثوابی که نیامد بر ما

یک نفر فاتحه ای خواند مرا، و به من فوتش کرد

اندکی سردم شد

آن که صد بار به پشت سر من، غیبت کرد

آمد آن گوشه نشست، من کنارش رفتم

اشک در چشم، عزادار و غمین

چه غریب است مرا، آن هر روز پیامش دادم

تا بیاید، که طلب بستانم

و جوابی نفرستاد و نیامد هرگز

آمد آنجا دم در، با لباس مشکی، خیره بر قالی ماند

گر چه خرما برداشت، هیچ ذکری نفرستاد ولی

و گمان کردم من، من از او خرده ثوابی، نتوانم که ستاند

آن ملک آمد باز، آن عزیزی که به او گفتم من،

فرصتی میخواهم

خبر آورد مرا، میشود برگردی

مدتی باشی، در جمع عزیزان خودت

نوبت بعد تو را خواهم برد

روح من رفت کنار منبر، و به آرامی به واعظ فهماند

اگر این جمع مرا میخواهند

فرصتی هست مرا، میشود برگردم

من نمیدانستم این همه قلب مرا میخواهند

باعث این همه غم خواهم شد

روح من طاقت این گریه، ندارد هرگز

زنده خواهم شد باز

واعظ آهسته بگفت، معذرت می خواهم

خبری تازه رسیده ست مرا

گوییا شادروان مرحوم، زنده هستند هنوز

خواهرم جیغ کشید و غش کرد

و برادر به شتاب، مضطرب، رفت که رفت

یک نفر گفت، که تکلیف مرا روشن کن

اگر او زنده هنوز است، که باید برویم

اگر او مرد، خبر فرمایید، تا که خدمت برسیم

مجلس ختم عزیزی دیگر، منعقد گردیده

رسم دیرین این است، ما بدانجا برویم، سوگواری بکنیم

عهد ما نیست، به دیدار کسی، کو زنده ست، دل او شاد کنیم

کار ما شادی مرحومان است

نام تکلیف الهی به لبم بود، چه بود؟

آه یادم آمد

صله مرحومان!!!

واعظ آمد پایین، مجلس از دوست تهی گشت، عجیب

صحبت زنده شدن چون گردید، ذکر خوبی هایم،

همه بر لب خشکید

ملک از من پرسید، پاسخت چیست بگو؟

تو کنون می آیی؟ یا بدین جمع رفیقان خودت، می مانی؟

چه سوال سختی، بودن و رفتن من در گرو پاسخ آن

زنده باشم بی دوست، مرده باشم با دوست

زنده باشم تنها، مرده در جمع رفیقان عزیز

ناله ای زد روحم

و از آن خیل عزادار و سیه پوش و عزیزم، پرسید:

چرا رنگ لباس ذکر خوبی ها، سیه باید؟

چرا ما در عزای یکدگر، از عشق می گوییم؟

به جای آنکه در سوگم، مرا دریابی از گریه

کنون هستم، مرا دریاب با یک قطره لبخند

چه رسم ناخوشایندی ست، در سوگ عزیزان یادشان کردن

و بعد از مرگ یکدیگر، به نیکی ذکر هم گفتن

اگر جمع میان زندگی با دوست ممکن نیست،

تو را می خواهمت، ای دوست

جوابم بشنو ای دنیا

نمی خواهم تو را بی دوست

خوشا بودن کنار دوست، خوشا مردن کنار دوست

مادری که دو دختر خردسال را تنها گذاشت و رفت

و پدری که باید صبر ایوب داشته باشد تا

بتواند این دو طفل خردسال ۳ ساله و ۲ ساله را بزرگ کند

مرحوم مغفوره مرجان روزبهانی

روحش شاد و یادش گرامی

رسوای دل

ashkanlove — Tue, 07 Apr 2009 09:50:21 GMT

همچو نی می نالم از سودای دل

آتشی در سینه دارم جان دل

من که با هر داغ پیدا ساختم

سوختم از داغ نا پیدای دل

همچو موجم یک نفس آرام نیست

بس که طونزا بود دریای دل

دل اگر از من گریزد وای من

غم اگر از دل گریزد وای دل

ما ز رسوایی بلند آوازه ایم

نامور شد هر که شد رسوای دل

خانه ی مور است و منزلگاه بوم

آسمان با همت والای دل

گنج منعم خرمن سیم و زر است

گنج عاشق گوهر یکتای دل

در میان اشک نومیدی " رهی "

خندم از امیدواری های دل

نوروز سال ۱۳۸۸

ashkanlove — Wed, 18 Mar 2009 16:29:18 GMT

نوروز سال ۱۳۸۸ را به همه شما دوستان وخانواده محترمتان

تبریک عرض می نماییم و برای شما عزیزان سال خوبی را ارزومندم

من تو را سخاوتمندانه به کسی هديه می دهم

که از من عاشق تر باشد واز من برای تو مهربانتر

من تو را سخاوتمندانه به کسی هديه می دهم

که راز آفتابگردان و تمام سخاوت های

عاشقانه اين دل معصوم را

بداند و ترنم دلپذير هر آهنگ ،

هر نجوای کوچک برايش يك خاطره

مشترک باشد او بايد از رنگين کمان چشمان تو تشخيص بدهد که

امروز هوای دلت آفتابی است ؛

يا آن دلی که من برايش ميميرم سرد و

بارانی است.ای بهانه ی زنده بودنم ؛

من تو را سخاوتمندانه به کسی

هديه می دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو،

باز هم به ديوانگی و بی پروايي اولين نگاه من بتپد.

همان طور عاشق ، همان طور مبهوت با

آن وقار بی مثال آيا کسی پيدا خواهد شد ؟!

وقتی دوری از من ، به آرزوهای خفته ام می انديشم ،

به فرسنگها فاصله ، ببين من و تو،

به آينده و امروز... باز کن پنجره را خواهی ديد

که پرنده آسمان بارانی را مي فهمد.

مانده ام تنهای تنها

ashkanlove — Thu, 19 Feb 2009 15:29:18 GMT

دلم ازغربت ایام گرفت

دل من با گریه هاش پامی گرفت

غصه ها از دوری تو،تو دلم جا می گرفت

دل خالی من ،از عشق تومعنا می گرفت

این روزا، روزای بی تو بودنه

فصل بی عشقی وبی تو مردنه

حالا من تنهای تنها تواین فصل غریب

گم شدم تو خاطرات چند سال قدیم

اون روزا که بودی در کنار من

می نشستیمو میگفتیم که چکار کنیم برای هم

حالا من میگم کمی از اون روزا

روزای عاشقی وعشق شما.

وقتی که کسی تو قلبته حاضری دنیا بد باشه

فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد باشه

قید تموم دنیا روبخاطر اون میزنی

خیلی چیزا رو میشکنی تا دل اونو نشکنی

حاضری قلب توباشه پیش چشای اون گرو

فقط خدا نکرده اون یه وقت بهت نگه برو

حاضری هر چی دوست نداشت بخاطرش رها کنی

حسابتو حسابی از مردم شهر جدا کنی

حاضری مسخرت کنن تمام ادمای شهر

اما نبینی اون باهات کرده واسه یه لحظه قهر

حاضری که بگذری از شهرت واسم وابروت

حاضری هر چی بشنوی حتی اگه سرزنشه

بخاطراون کسی که برات خیلی با ارزشه

حاضری هرکی جزاونوساده فراموش بکنی

پشت سرت هرچی میگن چیزی نگی گوش بکنی

حالا بیا این روزارو از اون روزا جداکنیم

روزای بی تو بودنت از بودنت سوا کنیم

انگار که تقدیر نمی خواست تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

تو رفتی و حالا دیگه اون ور دنیا خونته

انگار نه انگار که کسی اینور آب دیونته

تقصیر هردومون بوده ما عشقو نشناخته بودیم

فقط یه قصر کاغذی تو رویامون ساخته بودیم

حالا که من تنهاشدم قدر چشاتومی دونم

ولی نمیشه کاری کردهمیشه تنها می مونم

کاش توی دنیا هیچ کسی قربونی غرور نشه

راه دوتاپرنده کاش هیچ روزی از هم دور نشه

توی رگبار سیاهی حسم انگار تازه مونده

ashkanlove — Tue, 10 Feb 2009 11:30:18 GMT

توی رگبار سیاهی حسم انگار تازه مونده

اون نگاه سردت اما قلب گرممو سوزونده

من نگام ساده بود اما قلبتو ساده ندیدم

جز فریب و حس غربت من از عشقمون نچیدم

تو نخواستی تا همیشه قدر بودن رو بدونی

سرنوشت ما همین بود من و تو تنها بمونیم

حالا جز چیک چیک بارون کسی اینجا آشنا نیست

وقت تلخ رفتن باز دیگه اینجا جای ما نیست

من و بارون توو خیابون داریم از فردا میخونیم

که دوباره نکنه ما تنها بمونیم

اشک چشمهامو میریزم پشت پای تو عزیزم

تا شاید یه روز دوباره عشقو توو نگات بریزم

وقتی که توو پیچ جاده آخرین نگاتو کردی

دل من یه لحظه لرزید فکر میکردم بر میگردی

فکر میکردم جای عشقت کینه توو صدام بمونه

از تو و نگاه آخر از من و موندن بخونه

بعد از اون خدانگهدار زندگیم تیره و تاره

ولی عشقت توی سینه ام تا همیشه موندگاره

کوچه های زندگی

ashkanlove — Thu, 29 Jan 2009 07:49:18 GMT

مي توان در كوچه هاي زندگي
پاسخ لبخند را با ياس داد
مي توان جاي غروب عشق را
به طوع ساده احساس داد
مي توان در خلوت شبهاي راز
فكر رسم آبي پرواز بود
مي توان با حرفي از جنس بلور
شوق را به هر دلي دعوت نمود
مي توان در آرزوي كودكي
با حضور يك عروسك سهم داشت
مي توان گاهي به رسم ياد بود
در دلي يك شاخه نيلوفر گذاشت
مي توان از شهر شب بو ها گذشت
عابر پس كوچه هاي نور بود
مي توان همسايه مهتاب شد
فكر زخم غنچه اي رنجور بود
مي توان با لطف دست پنجره
مهربان گنجشكها را دانه داد
مي توان وقتي خزان از ره رسيد
يك كبوتر را به كنجي لانه داد
مي توان در قلب هاي بي فروغ
لحظه اي برقي زد و خورشيد شد
مي توان در غربت داغ كوير
آن ابري كه مي باريد شد

بعــد از تـــو

ashkanlove — Sat, 20 Dec 2008 13:56:18 GMT

( بعــد از تـــو )

چه تاریک و چه دلگیرم در این شبهای بعد از تو

به زخمی خو گرفتم ، زخم نا پیدای بعد از تو

منم با یک سبد آواز همراهی ، تو تنهایی

و من حالا به فکرم ، فکر یک تنهای بعد از تو

و شعرم شاخه تنگ قفسهای من من شد

غزل ، این یار دیرینه که شد آوای بعد از تو

و چون رودی که گم کرده خم دریایی خود را

نمی دانم چه باید کرد ، فرداهای بعد از تو

تو صبحی در شب یلدای من بودی ، ولی اینک

چه تاریک و چه دلگیرم دراین شبهای بعد از تو